چروکنے ویلے نی گل یے سنگیو!
اپنے گراں نے ڈوغے، ٹہاکے
باڈر تے بارود نے قصے
چھوڑی پچھے
نکلی گئی سی
لوڑنے اک دن
پونچھے دیس نی باغی نِکڑی
آخر کہہ پچھان اے اس نی؟
اوپرے چوپرے
مُلخاں ای جائی کے
لُور لُور کرنی پھری مسافر
علم نے سُچے شوق نی خاطر
کڈے ایس کتنے اوخے تیاڑے
پغتے ایس کتنے موسم پہیڑے
مغربی عقلے نے دریاواں وچ
سٹے ایس مشرقی عشق نے پتھر
کیتی ایس ہیٹھے نی تہرت اُپر
چروکنے ویلے نیاں جلداں ای پلیہٹے
فرہنگی نسخیاں نے ورقے کھنگھالیس
سِکھاں متاں نے اجلے موتی
ڈونگی تہرتی چوں کڈی ساہلیس
بنجے حساں نے خالی کٹورے
چمکیلے لفظاں نال تولیس
آخیے پچھان نیاں کج کج رمزاں
عقلے ای اسنی آئی کے بسیاں
یورپی گیان نیاں اوپریاں سمجھاں
پہاڑی مغزے ایچ پہری کندیانس
اوپرے سچ نیاں تھیوریاں کننی
اینتھمو گرافک کیوریاں کننی
ڈیٹا نی شکلے وچ اپنے
آبائی ملخے کی پڑھنے
مڑی کے اپنے بوئے ایر پُوہچی
فرضی سچ کی لڑے لائی کے
ہتھے اچ کاپی پینسل چائی کے
ایل او سی نے نیڑے جائی کے
جلے تکیس تہرتی کمبنی
گولہ باری نال مٹی اڈنی
کننے ایر پئیس توہائی خدا نی
دلے ایر اس نے قیامت تروٹی
مغزے وچ کہمسان پئی گیاس
باڈرے ایر بسنیاں والیاں کی تُو
پچھان نے لیکچر دینے آئی سئیں؟
پلے ای کج نقصان پئی گیاس۔
پہلیے لوکے، چلیے کڑیے۔
ڈیٹا تے ڈیٹا ای ہوناں جانم
اکھ یے تاڑی کیستی پُر نم؟
اے نہ وے کہ گنوتی جان نی
جلدی جلدی کہانڑیاں چائی کہن
کمپیوٹر نے اندر بائی کہن
دستی دستی تھیسز مکائی کہن
اپنے نال ہی کہلن لگنی
پونچھے دیس نی باغی نکڑی
جیلے اندروں سمجھی جانڑیں
مقبوضہ لوکاں نی کہانڑیں
اساں نی تے پچھان ہی کوئی نئی
دنیا اساں ایر حیران ہی کوئی نی
اساں نی زندگی ایچ بس ہر ویلے
توپاں نیاں ای وازاں ہن
بارود نی مکروہ خشبو اے تے
خوفے ای لتھڑیاں راتاں ہن
کومل راجہ
