پوٹھوہار نی رہتل تے خیرالنساء بنت دلپذیر شاد

پہاڑ پوٹھوہار نا علاقہ لوکاں کی بہوں ڈاہڈا پہاخا یا جے اتھے چیڑاں تے چنھاٹھوں، اچے نیویں ڈوغیاں چ رڑھیاں ویاں سوہݨیاں تے ستھریاں فصلاں، چھل مارنے پاݨیاں آلیاں کسیاں تے ندیاں یاں، بناݨ آلے سوہݨے ست برگے نے پھلاں آر اتھے ون سونّے رنگ رجی رجی ڈولھے وے ۔

پہاڑ پوٹھوہار جتھے فطرت نیاں انہاں نشانیاں نا امین آ اتھے اس پہاڑ پوٹھوہار نے ادیباں نیاں لختاں چ وی اکھیاں وچ کھبݨے آلے سوہݨے رنگاں نی ست رنگیاں نی تھوڑ کوئی نینہ ۔

اساں نیاں تہذیبی قدراں تے اتھے نے کلچر کی سانبھݨے آسطیں ماہیے ٹپیاں نی تے گالاں گاݨے نی شعری روایت اتنی ہی قدیم ای جتنا ایہ خطہ قدیم آ۔

انہاں ماہیاں ٹپیاں وچ استعمال ہوݨ آلے علامتیے سبھے اس تہذیب وچوں کِہْندے جاݨے تے بُجھنے آلیاں کی سواد دیݨے.

خیر النساء اوراں نے ماہیاں وچ اور ساریاں صفتاں تے سارے وصف تھئے جیہڑے کسے وی چنگے کلام وچ ہوݨے ۔ ایہ ماہیے جائی جائی تساں کی دلے نیاں گلاں کدے داݨیاں کی اگے رکھی، کدے پلیاں نے روں اندر، کدے برھنے بدلے چ، مانہہ پوہ نیاں راتاں وچ تے رنگ رنگ نے تہذیبی تلازمیاں کی مونہیں اگے رکھی باݨے دِسّن۔

خیر النساء ایڈا سنکھا تے چنگا کیہاں نہ لخے، تِہْی تے باوے دلپذیر شاد نی اے نا۔ اس ماریاں ایڈا سوہݨا ماہیا لخݨا بݨنا۔

تساں کی انھاں ماہیاں چ تاریاں نی لو وی لبھسی ، پھلاں نی خشبو وی لبھسی، جگ جہاݨ نی گل خیر النساء بائی انھاں وچ تے سوہݨی گل ایہ ای جے انھاں پہاڑ پوٹھوہار نی رہتل نا رنگ نینہ گیرے کیتا، بلکہ اس رنگ وچ انھاں ساریاں ماہیاں کی رنگی تے گلیر سوہݨا کری سٹیا۔

ایہ کتاب پہاڑی پوٹھوہاری ادب وچ ہیک چنگا تے چوخا اضافہ یا۔ تے خیرالنساء اس آسطیں وی گلیری موارخ نی حقدار ای جے اس ماہیا جیہی صنف چݨی جس اپر اس ویلے بہوں کہٹ لوک کم کرنے پئے۔

اللہ تعالی انھاں نی اس کتاب کی دُوݨا چُوݨا رنگ لائے ۔ بہوں دعاواں

عبدالرحمان واصف
کہوٹہ